Onddoak
-
Ganoderma lucidum
Zuhaitzen enborretan bizi den onddoa da, urte osan zehar ikus dezakegu eta banaketa zabalekoa da, ia edonon aurki daitekeelarik. Oso preziatua da batez ere Asia aldetik. Txinan orain dela 4ooo topatu zuten eta Reishi izenaz ezagutzen da. Sendagai natural bezela erabiltzen da, arnas gaitzetarako eta beste hainbat gaixotasun sendatzeko, baita kolesterol maila jaisteko eta kantzerrari aurre…
-
Ganoderma pfeifferi
Apo erako basidioma garatzen du onddo handi honek. Ezinezkoa da beste ardagaietatik begi hutsez bereiztea, hala ere, hau gurean urria da. Basoaren egoera ekologiko egokiaren indikatzailea dela uste da. Himenoforoa poro txikiz osaturik dago. Generoaren tipikoak diren espora handiak ditu. Bere mamia oso gogorra da eta egurrezkoa dela ematen du beraz ez da jangarria.
-
Geastrum fimbriatum
Ondo honen ezaugarririk deigarriena garatzen duen fruitu gorputza da. Izan ere bere exoperidioa zabaltzerakoan 5-9 besotan banatu egiten da izar itxura hartuz. Endoperidioa aldiz zaku forma dauka eta alde apikalean peristoma dago esporak kanporatzeko. Udaberri amaieran agertzen dira eta udazkenerarte irauten dute, gustokoen duten habitata koniferoen basoa izanda
-
Helvella crispa
Askomikoto zuri hau nahiko ezaguna da, garatzen duen fruitu gorputzak nahiko kolore eta forma berezia baitauka. Tamainari dagokionez handia dela esan daiteke eta gure basoetan eta bide bazterretan nahiko ohikoa da, batez ere hezetasun handiko guneetan. Ez dauka balio gastronomiko handirik, ez baitauka ez zapore ez usain berezirik. Hala ere jan nahi izanez gero, ondo…
-
Hydnum repandum
Onddo hau ezagutzea oso erraza suertatzen da bere kolore laranja argiagatik, habitat zabalagatik eta bere himenoforo horzdunagatik. Azken ezaugarri hau da, hain zuzen, tripaki izena ematen diona gibel edo tripakiaren itxura hartzen baitu bere azpikaldeak. Denbora luzez erlazionatu izan dute zientzialariek onddo hau kantarelekin, bereziki itxuragatik baina baita ezaugarri mikroskopikoengatik ere, biek baitituzte eszitobasidio izenekoak…
-
Hydnum repandum
Onddo hau ezagutzea oso erraza suertatzen da bere kolore laranja argiagatik, habitat zabalagatik eta bere himenoforo horzdunagatik. Azken ezaugarri hau da, hain zuzen, tripaki izena ematen diona gibel edo tripakiaren itxura hartzen baitu bere azpikaldeak. Denbora luzez erlazionatu izan dute zientzialariek onddo hau kantarelekin, bereziki itxuragatik baina baita ezaugarri mikroskopikoengatik ere, biek baitituzte eszitobasidio izenekoak…
-
Hygrocybe conica
Udazkenean mendietako zelai edo larreetan aurkitu daitekeen perretxiko honek oso itxura berezia du, izan ere, ingeleraz sorgin txapel deritzo, eta honek pileoari egiten dio erreferentzia, kono gorri bizia baitu hasieran gerora belzten delarik. Usain eta zapore oso ahulak dituen arren ez da jangarria, toxikotasun maila apala izan arren.
-
Hygrocybe pratensis
Perretxiko bilatzaileen artean Hygrophoraceae familiako perretxikurik preziatuena da. Hasieran txapela unbonatua izan arren, ondoren zapaldu egiten zaio. Herdoil edo okre kolorekoa izaten da orokorrean eta belardietan topa daiteke, gramineoekin mikorrizatzen baitu.
-
Hygrophoropsis aurantiaca
Koniferoen basoetan onddo hau oso ugaria da, batzutan lurra estaltzeraino. Tamainaz nahiko txikia da, ale handienek 8 cm-tako pileoa izan baitezakete. kolore naranjak dira nagusi onddo honetan. Onddo honek zapore mikatza eta oso mami gutxi dauka. Espezie hau errez nahas daiteke ziza horiarekin Cantharellus cibarius, horregaitik da komenigarria ondo bereiztea.
-
Hygrophorus marzuolus
Beste guztiak baino lehenago sortzen du perretxikoa onddo honek. Urtarrilaren azken egunetan hasten da eta apirilaren erdialdera arte irauten du. Koniferoen eta hostozabalen basoetan topa daiteke, silizeozko lurzoruetan batez ere. Txapelak, orokorrean, tonu gris-arrea du eta kutikula leuna da. Hanka motza eta lodia da, eta hasieran kolore zuria izan arren, ondoren oinarritik gora iluntzen hasten…